پارادوکس

عینک

گاهی برام باورش سخته که دنیا می‌تونه اینقدر شفاف و واضح باشه. به نظر بعد از مدتی،ما هم رنگ واقعیت رو فراموش می‌کنیم. همیشه که عینکی نبودم،ولی حالا فراموش کردم دیدن دنیا بدون نیاز به عینک چطوری بود. یعنی همینقدر صاف و تمیزه؟ نمی‌دونم چرا باورم نمیشه. همیشه عینک چشممه و همه چیز رو واضح می‌بینم ولی هنوز گاهی شگفت‌زده میشم اگر همه چیز واقعا به این شکل باشه. نمی‌دونم چرا ولی واقعا برام اعجاب‌برانگیزه، برام عادی نمیشه. اگر همیشه همه‌چیز رو انقدر خوب ببینی، روحیت واقعا بهتر میشه؛البته تا وقتی که به عنوان یه چیز عادی و همیشگی ندونیش. شاید خیلی‌ها درک نکنن این حرفم رو.