پارادوکس

باشه تو خوبی!

"همه اشتباه می‌کنن، همه حقت رو خوردن، بدی کردن باهات و... فقط و فقط تو خوبی!" این رو باید به هممون گفت.گاهی فراموش می‌کنیم که ما هم در حق دیگران چه کارهایی کردیم؛چه آگاهانه چه غیرآگاهانه.

خیلی اوقات میام تا از دست بقیه عصبی باشم، لعنتشون کنم و خشمم رو سمتشون ببرم اما مکث می‌کنم. من هم همون کارها رو کردم اره؟ منم احتمالا بارها موجب ناراحتیشون شدم‌.

یه مثال ساده بزنم: تو و دوستت خیلی وقته حرف نزدید. برنده کسیه که زودتر پیام بده و بگه "چه خبر؟خبر نمیگیری دیگه از ما" ولی خب باید بهش گفت اگر دوستت خبر نمیگیره، تو هم خبر نگرفتی که این بی‌خبری مدت‌ها طول کشیده. برنده اولیه اونه توی مکالمه ولی در حقیقت هیچکدومشون برنده نیستن؛ هردو از هم خبر نگرفتن تا مدت‌ها و این تغییر یهویی که طرف پیش قدم بشه، کارهای گذشتش رو نمی‌پوشونه که اون هم خبری از دوستش نگرفته.

  آدم‌ها باید تلاش کنن بیشتر از دیدگاه بقیه به زندگی‌ نگاه کنن تا سازش‌ها و کنار اومدن‌ها بیشتر بشه... خیلی از دعواها و سوتفاهم ها از همین "دیدگاه شخصی" سرچشمه می‌گیره. هرکس به دیدگاه‌های بیشتری بتونه زندگی رو ببینه،قضاوت بهتری هم خواهد داشت.