پارادوکس

طعم فراموش شده

یسری از طعم‌ها رو فراموش کردم؛ یسری هم هیچوقت نتونستم مزه‌ی حقیقیشون رو بچشم.

امروز بهش بیشتر از قبل دقت کردم و تصمیم گرفتم درموردش بنویسم. بو و طعم برنج با برنج فرق داره. برنج ایرانی با روش کشت قدیمی و غرق‌آبیش خیلی خوشبو و طعم هست،یه عطر دلنشینی داره. ولی برنج‌های دیگه که مدلشون فرق داره(کشت،آب دهی و...)،به طور طبیعی این چاشنی و رنگ رو ندارن. سبزی‌ها هم همینطور. خیلی وقت بود که طعم ریحون رو فراموش کرده بودم. همیشه همینقدر جسور و شیرین بوده ولی هرچی از این سبزی‌های دم دستی(؟) -نمی‌دونم چه لقبی بهش بدم،امیدوارم خودتون بفهمید منظورم رو- می‌خریدیم،طعم آب می‌داد.شاید فقط یه ته چهره‌ای از ریحون رو حفظ کرده باشه ولی... اینی که الان خریدیم واقعا سبزیه! سبزی! بوش منو شیفته کرد. فکر بهش حتی دلم رو شاد می‌کنه. خلاصه... نمی‌دونم چرا ولی هرقدر به سمت تولید انبوه و روش‌هایی برای سود دهی و به قولی مقرون به صرفه‌تر بودن رفتیم، طعم و شکوه غذا ها هم از دست رفتن مگر به طور مصنوعی کاریش کرده باشن که خب... بعضی‌هاش واقعا می‌دونیم چه چیزهای وحشتناکی از آب دراومده.

یه نمونه وحشتناک دستکاری بشر برای میوه همین پرتقال تو سرخ‌های تو ایرانه. بقیه جاها رو نمی‌دونم ولی اینجا اینقدر سرخه انگار کتکش زدی تماما خوناش لخته شدن. جدا ازون مزه‌ی دارو میدن. (یا گوجه؟ راستش واقعا نمی‌دونم این طعم گوجه‌ای که بابام همیشه میگه چی هست. چون خودم نفهمیدم و تستش نکردم نمی‌تونم با اطمینان بگم آیا اینم جزو تغییری‌ها هست یا نه.)

دیگه نمی‌دونم چه مثالی بزنم ولی درکل خیلی چیزها رنگ و بوی اولشون رو از دست دادن. یعنی بخاطر این کمیت و تعداد زیاد مصرف‌کننده‌ها، کیفیتشون از دست رفته؟ چیز دیگه‌ای میشه براش نسبت داد؟

البته از کشاورزی چیز زیادی نمی‌دونم. ایا دلیل دیگه‌ای جز روش کشت و... اینقدر تاثیر بسزا و قابل مشاهده‌ای روی طعم و بوی برنج داره؟ منظورم‌ بیشتر روی نوع برنج کاشته شده هست. چون اگر جاهای دیگه برنجشون عطر نداره،نمی‌تونن بیان از نوع دیگه کشت کنن؟ پس لابد ربط به نوع کشتشون داره که یسریشون دیگه غرق‌آبی نمی‌کنن و...؟ اگر کسی در این‌مورد اطلاعات کامل یا درستی داره لطفا باهام در اشتراک بذاره.