پارادوکس

پاشنه بلند

‌‌

فکر کنم هیچوقت نتونم به این نوع کفش‌ها عادت کنم مگر خیلی سخت. کلا دوبار پاشنه بلند پوشیدم؛ یه بار کمرم نابود شد و هنوزی که هنوزه یکم محدودیت روم گذاشته از اول عیدی، هم بار دوم باعث شده حس کنم رگ‌های پشت پام عین واریس قلمبه زده بیرون. صدای فریاد رگ‌های پشت پام رو می‌شنوم. نمیفهمم، چطور بقیه باهاش راحتن؟ من کل بدنم نصف شد با دو دقیقه پوشیدنش! نکنه اینم آیین داره باید عین رسمش انجامش بدی تا بلا سرت نیاره. خب یعنی چی چه فایده کفش پاشنه بلند وقتی فقط محدودت میکنه و کار باهاش سخت تره؟ یک عمر قدمم کوتاه ترین توی جهان باشه نمی‌خوام به واسطه این کفش مزخرف قدم بلند شه اهههه. ولی چطور یسری خیلی عادی و قدرتمند با کفش پاشنه بلند میرن بیرون؟ بعضیا حتی برای پیاده روی هم پاشنه‌دار می‌پوشن!!! نمی‌فهمم واقعا چطور. زنونگی و دخترونگی و ازین چرت و پرتا بخوره تو فرق سرم. (پاشنه بلند برای من از دو سانتی هم حسابه مگر لژ کفش ورزشی و کتونی اینا باشه)

خیلی رندوم اون وسط فکر کردم اگر کفش پاشنه بلند در واقع کفش پنجه بلند بشه چطور میشه؟ به مادرم گفتم و جوابش این بود که اینطوری تعادل نداره آدم. خب آخه مادر من، من با پاشنه بلند تعادل ندارم، شمام طبیعی میشه با پنجه بلند تعادل نداشته باشید.😭😭(تازه برای کشش پشت پا و انعطافم خوبه. ضرر؟ خب پاشنه بلند هم تاثیرات منفیشو داره (یک نمونه زنده که فقط زیان دیده از پاشنه بلند جلو روتونه: ) )این به اون در