پارادوکس

شست‌وشو

کاشکی ذهنم رو بشورم. کاش ذهنم با یه فشار سنگینی از آب شسته بشه و نذاره حرف‌ها و قضاوت دیگران درمورد یه نفر روی تمام برداشتم از اون فرد تاثیر بذاره. ولی اونجا قضیه بد میشه که حتی خودم هم واقعا اون قضاوت درست دیگران رو می‌بینم اما هنوز می‌خوام خاموشش کنم. ساکت شید! تمام حرف‌ها،تمام شایعات‌‌... صداتون رو کم کنید و بذارید خودم تصمیمم رو درمورد بقیه بگیرم؛ حتی اگر زخم بخورم. بهتر از این نیست که اون فرد رو واقعا بشناسم؛ نه از چیزهای ندیده و الگوهای تکرار شونده‌ی موجودات؟؟؟ شرم‌آوره! 

گاهی شناختن خوب نیست ولی اونوقت چطور میشه به دیگران فرصت داد تا خودشون رو نمایان کنن به دور از حرف‌هایی که دیگران ممکنه از احساسات شخصی خودشون در آورده باشن؟ نمی‌دونم... شاید این نباید مشکل من باشه.