پارادوکس

این رابطه

روابط آدم با آدم فرق میکنه و این هم خودش دلیلی برای تفاوت بین آدم‌هاست. امروز احساس خوشبختی کردم بابت دوست‌ها و روابطی که دارم.

یه سوپرایز شیرین و دوست داشتنی بود؛ اینقدر زیاد که دلم می‌خواست به تمام دنیا پزش رو بدم و بگم آهای مردم! ای دنیا! اینا رو می‌بینید؟ دوستای منن!

اون بین یاد فردی افتادم که روز تولدش کلی آدم بهش کادو دادن و مورد توجه قرارش دادن، ولی چندماه نگذشت و حالا همشون روی واقعی خودشون رو نشون دادن و... شاید نیاز به ذکر نباشه. امروز با خودم فکر کردم که من نیاز به این دوستی‌های سطحیِ شما ندارم. تا وقتی دوستای خودم اینجان، چه نیاز به روابط کثیف و دروغین شماها دارم که تنها جلا و درخشش داره،نه ژرفا؟ نیازی ندارم محبوب باشم،همه تولدم رو یادشون باشه، به مناسبت‌های نامعلوم کاری برام انجام بدن یا همیشه اسمم نوک زبونشون باشه، من فقط به دوست‌هایی مثل اونا نیاز دارم؛ افرادی که من رو می‌شناسن و برام احترام قائل هستن،به فکر دلم هستن و می‌تونم بدون نگرانی پیششون باشم. حتی اگر توفانی بینمون رخ بده،اسکله‌های دوستیمون سرجاش هنوز پایدار می‌مونه.

واقعا دوستشون دارم... کاشکی می‌تونستم تمام احساساتم رو از سینه در بیارم و تقدیمشون کنم تا بفهمن واقعا چی هستن برام.