پارادوکس

زبان مادری من، فارسی

به عنوان کسی که زبان مادریش فارسیه و کل زندگی‌ای که تا الان داشته رو کامل به این زبان حرف زده... امتحانات شبه نهاییم رو با تقلب و کلی ارفاق شدم... خب راستش یادم نمیاد. -می‌خواستم بگم ۱۸ ولی دیدم نمره خیلی بدی نیست پس باید پایین تر شده باشم. -

دو روز دیگه امتحان فارسی دارم و از اول سال خودم رو کشتم که: اینبار می‌تونم! ایندفعه حسابی فارسی کار می‌کنم و نمی‌ذارم بشه پایین‌ترین نمره‌ی کارنامم!

الان می‌ترسم. حجم مطالب برام خیلی زیاد جلوه می‌کنه حتی با اینکه قبلا چندین‌بار دروس اول رو خوندم و تو مدتی که زمان بود دروس آخرش هم خوندم ولی انگار هیچی نخوندم. از ۸ الی ۱۲ درس‌هایی هستن که باید دوباره قطعا و قطعا بخونمشون. شدیدا نیازمند یه پی‌دی‌اف از تمام کنایه‌ها و استعاره‌های کتاب هستم. همه چیز خیلی پرت و پلاستتتت

حالا که فعلا دارم نمونه سوال سال‌های گذشته رو حل می‌کنم... تا اینکه خوبه و مشکلی نبوده جز یسری مفهوم ابیات که نخوندمشون و جالب اینکه سوالاتش یجوریه انگار نمی‌خوره نهایی باشه. برای سوالات دینی سال پیشم همین حس رو داشتم و خوشبین بودم ولی سوالات امروز برام عجیب بودن. انگار تا وقتی که می‌دونی امتحان نیست،برات سادست ولی اگر امتحانت باشن، هرکار کنی باز مغزت سوت می‌کشه. ولی نه جدی... این پاسخنامه آخری که نگاه کردم خیلی مزخرف بود. قطعا باید یکم تغییرش بدن آره؟..

باز به موضوعات و شاخه‌ها پریدم. واقعا باید جلوی افکارم رو بگیرم. یکسره دارن مغزم رو می‌خورن.

اگر کسی می‌خونه/خوند، امیدوار باشید برام که ادبیات رو خوب بدم. واقعا نمره ۱۸ به بالا می‌خوام براش. (آدم باید قانع باشه؟ چون حقیقتش من ۱۹ به بالا می‌خوام. ۱۸ به درد نمی‌خوره.)