پارادوکس

مهارت

چه مهارت‌هایی دارید؟ مهارت می‌تونه شامل یه هنر باشه،طراحی،موسیقی،ورزش، یا حتی مهارت ترشی انداختن، دستِ سرکه انداختن و گیاه پرورش دادن، مهارت صبور بودن و... 

آیا اصلا مهارت حسابش می‌کنی؟ خب...

منم مهارت‌هایی دارم. می‌تونم یه ساز بنوازم، می‌تونم به طور قابل فهمی نقاشی بکشم، تو یه ورزش مهارت دارم، می‌تونم بنویسم و...

ولی راستش احساس نمی‌کنم مهارتم باشن چون توشون خوب نیستم. من به اندازه کافی بلدشون نیستم. خوب ساز نمی‌نوازم، نقاشی‌هام حرفه‌ای نیستن، متن‌هایی که می‌نویسم نمی‌تونن جهانی بشن و پر از ایرادن. من کلی مهارت دارم که افراد دیگه‌ای ندارنش... ولی احساس رضایت یا افتخار نمی‌کنم. فقط یه چیز رو افتخار بهش می‌کنم اونم حل مکعب آیینه‌ای(حجمی) بود چون تازه تونستم انجامش بدم و نسبت بهش احساس افتخار دارم. ولی سریع این حس هم خاموش میشه،چون خیلی‌های دیگه هم هستن که انواع روبیک رو می‌تونن حل بکنن پس میگم اوه،اینکه چیز خاصی نبود بخوای بهش ببالی.

 پس آیا باید تو این احساس ناکافی بودن غرق بشم؟ نه! طبیعتا نباید شد؛ولی خیلی‌ها مثل من تو این معضل گیر کردن. شاید بیشترش بخاطر مقایسه کردن خودمون با دیگران هست. اینکه افراد بهتری از ما وجود دارن،اینکه استاندارد‌های بالاتری رو می‌بینیم و... 

باید چیکار کرد؟ چه نتیجه‌ای می‌تونیم بگیریم؟ فکر نکنم درحال حاضر بتونم چیزی رو حتمی کنم. مقایسه کردن خوبه تا وقتی که باعث تحرکت بشه؛ولی اگر قرار باشه اینطور از همه چیز ببری، چه فایده؟ آدم باید بتونه راهش رو پیدا بکنه و برای داشته‌هاش،هرچند ناقص، ارزش قائل بشه. دیگه چه نظراتی ممکنه درموردش وجود داشته باشه؟ شاید تمام حرفام بهونست تا این حس رو کنار بذارم؟