پارادوکس

چشیدن

تاحالا شده یه چیز بدمزه رو بچشی؟ یعنی با دقت به مزه‌ای که داره فکر کنی و سعی کنی اجزاش رو از هم جدا کنی؛ درست همونطور که چیزهای خوشمزه رو می‌چشی و آروم آروم زیر زبونت حسشون می‌کنی.

فکر نکنم افراد زیادی اینکار رو کرده باشن. خودمم تا الان اینکار رو نکرده بودم. یه دمنوش دارم که مزه خیلی بدی میده. طعمش ملایمه، ولی آزاردهندست. تلخ نیست، ولی تلخه. ته مزه‌ای داره که اسمش رو نمی‌دونم. شاید اگر بیشتر چیزای بدمزه رو چشیده بودیم می‌تونستیم براش یه اسم بذاریم درست مثل شیرین، شور، تند یا حتی شده به یه چیز دیگه تشبیهش کنیم. نمی‌دونم به چی میشه تشبیهش کرد. لجن؟ آخه تابحال لجن نخوردم و مطمئن نیستم چه طعمی میده... فقط مطمئنم طعم لجن به لطیفی و ملایمت این دمنوش نیست.

همینطور که داشتم مزه مزش می‌کردم با خودم فکر کردم چرا باید این بدمزه باشه؟ کسی هست خوشمزه بدونتش؟ ذائقه آدما باهم فرق داره ولی به نظرم یه اصول کلی درموردشون صدق میکنه. کسی هست بگه سوسیس بدمزست؟ یا بستنی؟ شاید از چیزای شیرین یا چرب خوششون نیاد، ولی نمیگن بدمزست. با آدمای کمی در ارتباط بودم پس نمی‌دونم کسی هست که از طعم لجن یا غذای فاسد خوشش بیاد؟ چطوری ما خوشمزه یا بدمزه بودن رو تعیین می‌کنیم؟ بخاطر محیط اطرافه؟ یا بدنمون اینطوره؟ اگر به خودم القا کنم این دمنوش خیلی خوشمزست و طعم بی‌نظیری داره، آیا اونوقت واقعا خوشمزه میشه؟